MAFSAL             KORAY FEYİZ

 

Acele dikilmişti deri-rüzgâr

Bloklar ve kırmızı kiremit

Gittim kum tepeleri

Döndüm kumtaşı cepheleri-tasarlanmış

 

Boşluğun, asansör bir kafes

İtiraflar dökme-demir, yüksekte

Gizli davetkâr bir giriş var

Kişisel yeteneğim bu benim

Bir yan sözleşmeye durmak

Daha iyi davul daha iyi göbek

Şafakla sıvazlayan sabahı,

Buzdan pencere bu parmaklıklar

Kar altında hırpalar beyaz eti

Sırtlan treni

 

Gitmek için kara sancaklarıyla

Tokaçların suyu döven boşluğuna

 

(Türbinler sinek teleği, binlerce galon

Radyoaktif su dışı devre reaktörlerde

Uzun çizmeli ve maskeli adamlar-onlar-

Hasarı ölçüyorlar

Dalgalar ve moloz ötesinde-karaya

    sürüklenmiş-cesetler; aralarında çocuklar

Bilinmeyecek hiçbir zaman

Adları yazılmak için

Golgota’ya

 

Toplamak notları doz gibi her gün

Bir nükleer ksilofon

Bazıları hasta bilinmeyen parçacıklarda

Büyüdü kanser, sayıldı çarpık yakıt çubuklarının

Üzerinde radyasyon çiçekleri pembe

Çiçekler olacak-bu bahar)

 

Açmak istiyorum mafsallarını bu gece

Ben ne görüyorum-şimdi

   Olduğu gibi, şeklini,

Ama ben bakıyorum her seferinde

Kendi gölgeme

Mantıklı bir darbe ve yenilgi

Gördüğüm, tüm adlar

Yıkılmış sana, olsun, sanki

 

Yağmur…

Arkadaşsız ve sert

Ev işaretlenmiş -satılık-

Bu yaşadığım oda,

Boş bir sayfa (duymuştum)

Ben topladım

O çaldı sonra,

-kâlp-

Vurma, benim!

 

Bu denli aptal gaga, şaşkın şey!

Zavallı, budala bir hayat!

Duygusu olmadan durdurmak için

Yeterli değil, çalışan umutsuz seni,

Gerek korku kavramalı, eli;

Eski kurutulmuş bir yara

Arasında-gözleri

Nerede çelenk ve hiçbir trompet;

Senin şöhret ve ihtişâmınla

Çınlamıyor 

 

Yok, dışımda bir yankı

Ama

Gerekli

Bir mafsal;

Üretilen nesneleri bir arada

Tutmak için bir makine dökülmüş bir miktar diğerleriyle birlikte,

Eşsiz bir bütün,

Kaliteli bir eylem; bir paylaşım, bir hareket

   Dönen fan bana karşı bir öğütme taşı

 

Kemiğim bereli bir çark ve bana saygı.