PAY KORAY FEYİZ
Kalbi, yerin göğünde, rüzgâr çanlarından
Dönüyor mırıltının metaforları
Böyle mutluyuz, O ve Ben, yalnızca
Bir basamak yukarısını hedefliyoruz
Biraz dağ havası biraz zaman kazanmak!
-vulcan- zihnin birleşmesi için
Hazzın şafağında bizi kavrayan, temiz
Kanda yıkanmış, kırbacın dili
Buzz ışık yılı uzakta olmak
Yazgıdan yoksun kalmak, ayın
Bütün havzası uzaya fışkıracak
Şeyy! -dişlerimizi fırçalamayı unuttuk!
O tangırtı, güç eşittir: kütle x ivme; kofti
Mavi dinamit, 3.görü, yeşim küpeler
Yok, artık -böyle mutluyum- sonsuza dek
Ergen kaynaşma, dehşet için çalan saat
Mor ayıcık akrebe el basıyor
Yeminle ağacı yarıyor kızgın balta
Ephesus’lu ve Smyrna’lı bir maden
Yatağını kazıp çıkarmışım o akustik yüzey
Dalgaları aşındırmış, rampada sapsarı bir çiçek
Hasattan payıma düşen bu.
Yorumlar
Yorum Gönder